Bir Ayrılığın Anatomisi

Ayrılmak zor , ayrilikla basedebilmek daha zor..
Zaman herşeyin ilacidir diyorlar ya..zaman geçtikçe ve ise yaramadikça paniğe kapiliyorsun. Herşeyin ilacı bana yaramadiysa demekki ben böyle içimdeki bu yokluk hissiyle kalcam diye korkuyorsun..
Şimdi benim durumum tam bu işte..
Geçen zaman ona beni unutturuyor mu yoksa ozletiyor mu diye merak ediyorum.
Bide yuzlesmeye korktuğum için facebook u acamiyorum..neyle yuzlesmeye korkuyorsun diyorsan ; mutlugugundan da mutsuzlugundan da korkuyorum..
Zaman geçip olaylara uzaktan baktıkça farklı noktalar dikkatini çekiyor..onla yeni anın olmayınca eski anıları otopsi masasına yatirip inceliyorsun..
Sonra soruyorsun kendine..
Senin birakmana izin veren seni bırakmış olmuyor mu aslında ?
Suçlamıyorum onu biliyorum yorulmustu , yormustum istemeden..çünkü benim hayatımdi yorucu olan.ben yorulurken yanımda durmuştu ama işte daha fazlasina gücü kalmamıştı..yeni savaşlara girmek istemedi..sen savaşı kazan gel dedi..fırtınada beni yalnız birakti..
Onu ozledigimi bin kere belli etmeme rağmen beni bir kere bile aramaması icimi burkuyor. "dur bakalım daha bitmedi , halletcez..ne olursa olsun ben yanindayim" demesi pek bir güzel olmaz miydi?
Filmlerde öyle görmedik mi , kitaplarda öyle okumadık mi ? Sadece edebiyatta mi var yorulmayan aşklar ?

Ama iste suçlamıyorum onu..haklıydi.haklı ama tutkusuzdu...

Giden unutabilir mi ardında kalanı ?

Lisedeyken bir çocukla çıkıyordum.1 hafta falan çıktık.Çok fazla ilşkisi olmuş biri de değilim.Ama annesı okulda öğretmen bunla okulda gizli saklı buluşuyoruz.Çok mu hoşlanıyorsun desen hayır ama tanımak istiyorum.
Neyse bu bir hafta sonra çıktı geldi :
'Ben senden ayrılmak istiyorum' dedi.
Ben de ne dıycem tamam sen bilirsin dedim.Ve benım için çat diye bitti olay.Diyceksin bir haftalık olay herhalde hasretinden yataklara düşecek değilsin.Ama işte aman da kaçtı kovalayım olmadım.Neden terkediyorsun diye sormadım.Doğru dürüst üzülmedim bile.Sonra anlaşıldı ki benim ona sevgimi test etmek için öyle demiş.Ben onun için çaba harcamamışım,umursamamışım demek onu sevmemişim ne biçim kızmışım falan filan.Baya kızmıştım bana öyle oyun oynadı diye.
'Uğraşamam senle he öyle' deyip kapatmıştım konuyu.
Ama işin aslı öyle değildi.Umursuyordum ben çocuğu ama ayrılmak isteyince bende ki ona karşı hisler bitmişti sadece.Daha sonraki ilişkilerim de,beğendiğim çocuklara da bu farkındalıkla bakınca keşfettim ki;
'Beni istemeyeni ben de istemiordum.Bu kadar basitti ve tanrının bir lütfuydu bana.
Kendini beğenmişlik olabilir,çaba sarfedip birinin aklını çelmeye üşenmek olabilir,tutku eksikliği olabilir.Ama sonuca bak,üzümünü ye bağını sorma.
Öyle büyük hayal kırıklıklarım,platonik aşklarım olmadı bu sayede.Birine tutulup kalıp boşuna zamanımı harcamadım benı sevmeyen insanlara.
Elbette benı farketmeyen ama benim farkettiklerim oldu.Beni farketmeleri için küçük bir çaba harcadıktan sonra istediğim ilgiyi görmediysem anında ilgimi kaybettim.
Ben böyle kendimi şanslı hissede duruyum,benim şanssızlığım giden olmanın yükünü kaldıramamakmış.
Şimdi gittim birinden..Keşke giden değil kalan olsaydım diyorum.Daha rahat başedebileceğim bişeydi..
Dönsem olmayacağını biliyorum..artık eskisi gibi olmaz..
Dönüş için ise tüm yollarım  kapalı...
Ayrılmak zor tamam ama artık dönüş olmayacağını,bir zamanlar kurduğunuz hayallerın gerçekleşmeyeceğini bilmek daha zormuş.Bunun nedeninin kendin olduğunu bilmek ise çok betermiş.
Bir yandan çok iyi olsun istiyorum,mutlu olsun,hayatına devam etsin...
Bir yandan da istemiyorum.O benimdi..başkasına sarılacağını,öpeceğini,bizim hayallerımızı onla gerçekletireceğini düşünmek içimi acıtıyor..
Acı gitmiyor..eskiyor ama orda bir yerde duruyor.
Mesaj atmasını,aramasını deli gibi isterken mesaj atıp aramasından korkuyorum.Söyleyecek sözüm kalmamışki,çözüm önerim yokki...
Hala şarkı dinleyemiyorum ağlamamak için..
Hala yolda yürüyen sevgililere bakamıyorum,yanlış mı yaptım sorusuyla boğuşmamak için...
Giden gitmiştir gittiği an bitmiştir insanı olduğumu düşünürken aslında buymuş beni anlatan yazı;


"gitmek mi zordu yoksa kalmak mı
yanmak mı zordu , yok olmak mı
kendi ipini çekmek değil miydi gitmek
ardında gözü yaşlı bir sevgili bırakıpta gitmek
en zoru değil miydi gözlerinde gördüğün son hüznün sebebi olduğunu bilmek
aktığını gördüğün son göz yaşı değil miydi senin için akıttığı
yüzündeki son acının nedenide sen değilmiydin bırakırken
ipini çeken senmiydin gerçekten
yoksa hayat denen hakimmiydi bu kararı senin adına veren yine
sen vazgeçmişken gitmekten gözlerdeki acıyı farkettiğinde
artık tabureye son tekmeyi vuracak cellat gelmiştir çoktan
sen son kez bakarsın gözlerini ta içine
bıraktığın acıyı yaktığın yüreği görürsün
gözlerinde yaş dudaklarında acı bir tebessüm
ve hayata bıraktığın son portredir bu
ve bıraktığın son armağan da acılı bir yürek ve yaşlı gözler..."

Özlem..

Sende benim seni merak ettigim gibi beni merak ediyor musun sende benim seni ozledigim gibi beni ozluyor musun ?

Her sey beni hatirlatiyor mu sana da ?

Mesaj sesi geldiginde acaba benden mi diye merakla aciyor musun ? Mail gelmis mi diye mail kutunu kontrol ediyor musun benim adimi gormeyi umarak ?
Beraber gitcegimiz konserin biletlerini baskasina mi vereceksin yoksa baskasiyla mi gitceksin ?
Ayrildigimizi duyan arkadaslarin iyi olmus abi mi dediler bizim icin uzulduler mi

Hersey bir yana nasilsin bilsem keske ..bazen tek istegim gogsunde sicakliginla uyumakken biz diye birseyin artik ikimiz ne kadar istesek de olamiyacagini bilmek ne kadarzzor senle konusabilsem keske..sen de gececek kedicim desen ve gecse keske

Son'un mutlusu Olmaz

Hayatimda ilginç şeyler oldu.Tamam ilginç demek fazla iddalı ama hayatım değişti demek yalan olmaz.
Son 5 ayda kazandığım uzmanlık dalında çalışmaya başladım sonra sevgilimle evlenmeye karar verdik sonra isimden ne kadar nefret ettiğimi keşfettim..is demek çok iyimser olur kölelik daha uygun bir tanım ama bunu sonra anlatacağım.Sonra evlenmek istemediğimi o sehir de yaşamak istemediğimi keşfettim...sonra da daha doğrusu bir gün içinde işimden sevgilimden ve o şehirden ayrıldım.
Tam hayatım belli oldu iste bu adamla yaslanıp bu işi yapcam burda oturcam tarzında hersey belli olmuş düzene girmişken bu duygunun bana huzur değil mutsuzluk verdiğini keşfettim..
Şimdi herşey belirsiz herşey sıfırdan ..evet korkutucu hatta kimi zaman aglamaktan başka birşey yapmak istemiycek kadar depresif de...yine de güzel. .bir kitabı okumaya yeniden başlar gibi heyecanlı , ihtimallere dolu. .

Umarım bu sefer düzen duygusu geri geldiginde ışte istedigim son dedirtir....

Çünkü sen hiç yoksun. Hiç olmadın

Eski sevgili hakkında bin tane görüşme ve onu pişman etme senaryom vardı.

Ne biliyim birinde hamile olduğum halde çok fittim o görüyordu beni, böyle bir yıkıma uğruyordu, iç sesi diyordu ki bu bebek bizim olabilirdi…Gerçi bu hayalimde olduğumdan biraz daha uzundum ama anneliğe şu an çok uzak olan biri olarak bu hayali kurabiliyorsam o sırada boyumun uzun,popomun küçük olduğunu da hayal edebilirim dimi ama?

Diğerinde işte ben acil serviste nöbetçi doktorken bu geliyordu yaralanmış böyle öldü ölcek ben ağlıyordum,yanında oturuyordum,bana bin tane itiraf yapıyordu.Ölürken yanımda sen olcaksın elimi tutcaksın demiştim bak oldu falan diyordu.Ben de ühüü ühüü ama yaşlı olmamız lazımdı falan diyordum.

Neyse bin tane böyle piskopat görüşme fantezim vardı ki biz kötü ayrılmadık,ben şu anki ilişkimde mutluyum,onun benden sonra ciddi bir ilişkisinin olduğunu duymadım ki kendi de senden sonra sevemedim kimseyi modunda. Ama işte  beni de eskisi kadar sevmediğinden ayrıldığımızdan, kendim kendimin rakibiyim dolayısıyla eski ben’e “bakk beni de seviyor hala seni sevdiği kadar” diyebileceğim bir buluşmaya ihtiyacım vardı.

Tek sorun bu buluşma geldiğinde ben hazır değildim.

Aradı, bulunduğum şehirdeymiş ,görüşelim dedi…tamam dedim.Sonra korktum.

Görüştüğümüzde beni tamamen arkadaş olarak görüyor olmasını görmekten…
Görüştüğümüzde bana tamamen aşık olmasından…
Görüştüğümüzde bensiz çok mutlu olmasından…
Görüştüğümüzde bensiz çok mutsuz olmasından…

Her olasılıktan korktum işte. Bunlar karşısında benim ne hissedeceğimden korktum.Sana dönüş yok,kapalı o yol benim için ama sana dönmek istersem diye korktum. Beni hiç sallamadığın için sana dönmek istersem diye korktum..ve dönmediğim için ömür boyu “ya dönseydim” sorusunu sormaktan korktum.

Sonra kendime dedim ki..simge sen bu durumu sevgiline söleyemezsin, ne kadar “aaa biz arkadaşız” ayağına yatsan da olmaz.Sen korkup falan etmiyorsun tabiî ki de sevgilini düşünüp bu buluşmayı iptal etmen lazım…Ve ettim.Biliyorum bana çok kızdın. Gerçekten bir arkadaş olarak görüşemiyecek mişiz demek diye mi kızdın yoksa senden vazgeçtiğimi görmek mi kızdırdı seni?

O buluşma hiç olmayacak belki ,bunların hiç birini bilemiycem ama tek bildiğim..Ne ben o eski benim,ne sen o eski sensin…

Vicdan, sussan diyorum?

Vicdanımı rahatsız etcek çok şey yapıyorum. İyi olup olmama kriterim vicdanımın rahat olup olmamasıyken bu durum benim kötü biri olduğumu gösterse de değilim. Ya da her şeyi öyle masum bir kılıfa sokuyorum ki vicdanım içerde bas bas bağırırken kimse çıkıp beni suçlayamıyor.Kendim bile..

Çok kişinin ahını alıyorum, genelde erkeklerin hatta hep erkeklerin. Ve bilseler ahlarını alcak şeyler yapıyorum ama ruhları duymuyor. İşin kötüsü de yapmamam gerektiğini,vicdanımın hiç hoşnut kalmayacağını bildiğim halde yapmaya devam etmem.

Ben hayır demekte, birini yüzüne bakarak hayal kırıklığına uğratmakta kötüyüm. Ben ayrılamam da mesela kimseden. Hayır diyememem evet olarak davranmam anlamına da gelmiyor ama. Birine hayır senin istediğin gibi olmıycak bu işler diyemiyorum,hmm tamam bakalım diyorum en fazla ama sonra gidip kendi bildiğimi okuyorum.Eh o da daha bir dumur olmuş oluyor bu durumda ama en azından buna ben değil var olan durum neden olmuş oluyor.Birde yüzüme yavru köpek bakışı yerleştirip “napıyım tek şansım buydu” bahaneleriyle sözde bir “kusura bakma” diyince hallediyorum işleri.Hayır demekten daha mı kolay,değil.Karşı tarafı daha mı az etkiliyor,hayır hatta hazırlıksız yakalanıyor.Ama ben bunu yapmaktan vazgeçmiyorum yinede.

Ayrılma konusunda da baya bir süre benden niye ayrılıyorlar diye gezdim. Sonra fark ettim ki ben onları ayrıltıttırıyorum.O kadar ilgisiz o kadar alaycı davranıyorum ki.Önce kaçıyor elimden sanırım moduna girip daha da yapışıyorlar.Bende iyice sinir olup daha da kötü davranıyorum.Sevgi göstermiyorum,taktir etmiyorum,hatta sezdirmeden başkalarıyla flört bile ediyorum.Ama hiç birini bilinçli yapmıyordum.Sadece hissettiğim gibi davranıyordum.Ama her kaçan kovalanır olayında olduğu gibi çocuk “aa yeter artık” diyip pes edip ayrılma aşamasına gelince ben panik olup niye gidioo halbuki çok sevmiştim diye karalar bağlıyorum.

Gene bu modaydım sanırım. Gene karşımdakini test ediyorum,sınırını zorluyorum.Ben ne kadar kötü olsam benle beraber olmaya devam eder acaba sorusuna cevap arıyorum.En azından bu sefer bilinçsiz değilim,içimdeki canavarın farkındayım ve bu sefer o canavarın bu ilişkiyi mahvetmesine izin vermeyeceğim.